Rola pielęgniarek w zakładzie psychiatrycznym

Mimo że pielęgniarki stanowią najliczniejszą grupę zawodową w terapii społecznej i formę terapii uważają za najbardziej interesującą i satysfakcjonującą, przechodzą one kilkakrotną zmianę postaw. Wynika to z faktu, że pielęgniarki są najsilniej związane z tradycyjnym, medycznym modelem szpitala i rolą pielęgniarską zawartą w jego ramach. Faktycznie w większości szpitali doświadczone pielęgniarki są ważnymi „nośnikami kultury”, pouczają nowo przybyłych pacjentów, gości, uczennice pielęgniarskie i lekarzy o wzorcach właściwego zachowania się i funkcjach w zakresie odpowiedzialności. Dla pielęgniarek, które podjęły wyzwanie terapii społecznej i zaakceptowały zmianę swojej roli, była to przemiana dostarczająca satysfakcji. Stwierdziły, że potrafią rozmawiać i odnosić się do pacjentów w osobisty i przyjacielski sposób, zamiast jak poprzednio z ukrywaną wrogością. „Jestem teraz przyjacielem, a nie dozorcą więziennym” — mówiły z zachwytem. Wyszukiwały możliwości realizowania nowych, interesujących pomysłów w pracy z pacjentami i z przyjemnością obserwowały dawnych pacjentów, podejmujących nowe zadania i opuszczających wreszcie szpital. Do najbardziej oryginalnych i klasycznych form społeczności leczniczej należą przede wszystkim zebrania ogólne społeczności oraz zebrania personelu. Zebrania ogólne społeczności leczniczej — pod tym pojęciem rozumie się systematyczne spotkania całej społeczności oddziału, to jest zarówno chorych, jak i wszystkich osób spośród personelu, których praca ma jakikolwiek związek z leczeniem i codziennym życiem chorych. Zebrania te stanowią najszerszą platformę wzajemnego porozumiewania się i oddziaływania między poszczególnymi jednostkami i grupami społeczności. Służą ujawnianiu, dyskutowaniu i wspólnemu rozwiązywaniu zarówno problemów indywidualnych chorych, jak i problemów zbiorowych, związanych z życiem całej społeczności. Zebrania powinny odbywać się co najmniej dwa razy w tygodniu. Najbardziej efektywne są zebrania codzienne. Dni oraz godziny zebrań są ustalone, nie powinny ulegać zmianie ani przesunięciom. Zebrania oddziałowe — jak ktoś poetycznie kiedyś powiedział są sercem społeczności terapeutycznej, które powinno bić regularnie.