Zawał

Typowym objawem zawału serca jest silny ból w klatce piersiowej, który można określić, jako pieczenie, ucisk, rozrywanie, rozpieranie czy dławienie. Może trwać krótko, to wtedy nie ma większych powodów do niepokoju jest to najprawdopodobniej ból wieńcowy, który jest typowym objawem choroby niedokrwiennej serca. Natomiast, gdy ból utrzymuje się dłużej nie należy go bagatelizować i jak najszybciej zgłosić się do lekarza lub wezwać karetkę, gdyż może to oznaczać atak serca. Jednak zawał serca nie zawsze ma typowe dla siebie objawy. Są one tak odmienne, że zwykłemu człowiekowi trudno je powiązać z zawałem serca. Zaliczamy do nich: bóle żuchwy i krtani, uciskowy ból pleców między łopatkami, silne bóle w górnej części brzucha, podobny do tego, który towarzyszy chorobom przewodu pokarmowego, silna duszność bez wysiłku fizycznego, symetrycznie występujące bóle stawów łokciowych lub barkowych, nudności lub wymioty, odbijanie się oraz dolegliwości gastryczne, których nie da się uzasadnić zatruciem pokarmowym. Trzeba pamiętać o tych nietypowych objawach, żeby w porę zareagować, gdyż przy ataku najważniejszy jest czas, w jakim pacjent trafi do lekarza. Im szybciej tym lepiej dla naszego zdrowia. W czasie od 3 do 6 godzin można przeprowadzić niezbędny zabieg udrażniania naczyń krwionośnych, natomiast, jeśli to nie jest możliwe podaje się leki rozpuszczające powstały zakrzep. Jednak, gdy zwlekamy z pojawieniem się w placówce medyczne podczas ataku serca i jest to więcej niż 12 godzin od pojawienia się silnego bólu w klatce piersiowej to najczęściej już nic nie da się zrobić. A finałem jest śmierć. Zawał serca jest rozpoznawany, gdy dochodzi do zamknięcia blaszką miażdżycową naczynia wieńcowego, czyli tętnicy doprowadzającej do serca utlenowaną krew. Do tej części serca, do której nie dotrze krew z tlenem mięsień obumiera i wdaje się martwica. Głównie na zawał jest narażona lewa komora serca, ta druga rzadziej. W grupie o zwiększonym ryzyku są osoby z obciążeniami dziedzicznymi, ale nie tylko, są to także: mężczyźni wieku powyżej 45 lat i kobiety powyżej 55 lat, którzy palą papierosy, są chorzy na nadciśnienie tętnicze, cukrzycę; u których w rodzinie bliższej lub dalszej ktoś miał zawał serca; u osób, które same miały zawał może on się powtórzyć; otyłość i brak aktywności fizycznej; a także wysoki poziom cholesterolu, który trzeba systematycznie badać i jeśli jest duży trzeba zmienić styl życia i dietę; osoby, które są narażone na przewlekły stres.

Zaszufladkowano do kategorii Choroby

Chrapanie

Chrapanie jest bardzo uciążliwe dla otoczenia, jednak w niektórych przypadkach może ono być niebezpieczne dla samego chrapiącego. Gdy chrapanie jest niezbyt głośne można wypróbować kilka domowych sposobów. Natomiast jeśli jest bardzo głośne i przerywane na kilka kilkanaście sekund to warto udać się w tej sprawie do specjalisty. Okazuje się że takie objawy mogą wskazywać na niebezpieczny dla naszego zdrowia bezdech senny. A on natomiast prowadzi do zaburzeń pracy serca, podwyższonego tętna i czasem zawału serca. W niektórych przypadkach chrapanie występuje u osób otyłych, maja one większą skłonność do tego ponieważ ich drogi oddechowe mogły zostać zwężone przez tłuszcz. Dlatego warto zimnic sposób odżywiania się i więcej się ruszać by trochę schudnąć. W aptece dostępne są środki które dzięki zawartości wyciągów roślinnych ograniczają napięcie tkanek gardła. Na rynku są dostępne wkładki na zęby, można je kupić lub wykonać u dentysty. Wkładka taka powoduje wysunięcie się żuchwy do przodu przez co zwiększa się swobodny przepływ powietrza i chrapanie może ustąpić. Kolejnym rozwiązaniem pomocnym w walce z chrapaniem jest zabieg. W czasie tego zabiegu usuwa się wiotkości tkanek podniebienia. Obecnie stosuje się też bardzo nowoczesną metodę dzięki której odparowywuje się cześć tkanej przy pomocy fal radiowych. Zabieg taki jest całkowicie bezbolesny i nie ma się czego obawiać. Minusem jest jego cena bowiem musimy na to przeznaczyć około 1500 zł. Przy ciężkim bezdechu zalecane jest terapia CPAP. Pacjent na noc musi zakładać maseczkę która jest połączona z aparatem tlenowym . W ten sposób do płuc dostaje się powietrze pod ciśnieniem. Dzięki temu zapobiega się zapadaniu ścian gardła. Część kosztów tego aparatu jest zwracana przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Chrapanie jest skutkiem zwiotczenia mięśni gardła oraz podniebienia miękkiego. Gdy powietrze jest wdychane to wprawia miękkie tkanki w drgania i wywołuje hałas zwany chrapaniem. Najczęściej ma ono miejsce podczas spania na plecach. Dzieje się tak na skutek tego że w tej pozycji język cofa się i w ten sposób utrudnia przepływ powietrza. Jedna z ciekawostek jest fakt że chrapanie człowieka może osiągnąć 70 decybeli, a taki poziom ma hałasujący traktor. Dlatego bywa ono bardzo uciążliwe dla innych domowników, zwłaszcza dla osób które i tak mają problemy z zaśnięciem, a co dopiero gdy niedaleko rozlega się jeszcze hałas chrapania. Jeśli mamy problemy z chrapaniem najlepiej udać się po poradę do lekarza pierwszego kontaktu a on nas pokieruje i powie co mamy dalej robić.

Zaszufladkowano do kategorii Zdrowie

Jeżówka purpurowa

Roślina ta pochodzi z Ameryki Północnej, rośnie tam w lasach i na piaszczystych brzegach wód. Z łodygi wyrastają liście, które kończą się purpurowym kwiatem. Jest on jak gdyby kolczasty, więc od niego pochodzi nazwa tej rośliny. Roślina ta to raczej nowość na naszym rynku, choć Indianie ze wspomnianego wcześniej kontynentu znali ją i używali już wieki temu. Była ona przydatna przy źle gojących się ranach oraz przy wielu chorobach. Na stary kontynent trafiła na przełomie 19 i 20 wieku, z tym, że z początku była ona traktowana, jako roślina ozdobna. Jednak z czasem trafiła do zestawów homeopatycznych. Dziś jest już ona dużo bardziej popularna a jej plantacje występują nie tylko w Europie, ale i nawet w naszym kraju. Jeżówka purpurowa ma działanie immunostymulujące, czyli wzmacniające odporność. Jeżówka pobudza też wydzielanie soku żołądkowego i trzustkowego, poprawia metabolizm i procesy regeneracyjne. Dlatego też zaleca się ją w schorzeniach przewodu pokarmowego, infekcjach dróg moczowych, stanach zapalnych dróg żółciowych oraz przy zapaleniu stawów. Roślinę tą wykorzystuje się w formie nalewki, maceratu, soku, maści, naparu. Ziele to ścina się podczas kwitnienia i jesienią drugi raz. Potem się je kroi i suszy w temperaturze do 50 stopni. Jeśli chodzi o gotowe preparaty to jest ich całe mnóstwo: tabletki, kapsułki, krople, syropy itd. Jeżówkę przyjmujemy w trakcie choroby lub profilaktycznie.

Zaszufladkowano do kategorii Porady

Pierścień antykoncepcyjny

Pierścień ten ma średnicę 54 mm jest okrągły, przeźroczysty, elastyczny i miękki. Podczas stosowania uwalnia on hormony. Dzienna dawka estrogenu wynosi 15 mikrogramów, nie znajdziemy innego środka antykoncepcyjnego który posiada tak małą dzienną dawkę tego hormonu. W pigułce jest go dwa a nawet trzy razy więcej. Do wydzielania hormonów dochodzi od momentu gdy pierścień zostaje umieszczony w pochwie. Następuje to po pewnym czasie, mianowicie musi on osiągnąć temperaturę ciała. Jego największym plusem w stosunku do pigułki jest fakt że kobieta nie musi pamiętać o codziennym zażywaniu o tej samej poże. Według najnowszych badań co piąta ciąża wynika z nieprawidłowego zażycia pigułki. Ten środek antykoncepcyjny jest podawany dopochwowo a to ma sporo zalet. Metoda ta jest nie inwazyjna w przeciwieństwie do tzw. wkładki domacicznej. Do tego wchłanianie hormonów przez pochwę jest o wiele lepsze bo mają one działać tam gdzie znajduje się pierścień. Pierścień ten nie podrażnia skóry, a często zdarza się to podczas stosowania plastrów antykoncepcyjnych. W przypadku otyłych pań metoda ta Est bardziej pewna ponieważ hormony wchłaniają się łatwiej niż te stosowane doustnie. Założenie pierścienia antykoncepcyjnego nie wymaga pomoc, kobieta może zrobić to sama, do tego może go wyjąć w dowolnej chwili. Jednak należy zaznaczyć że przerwa w jego noszeniu nie może być dłuższa niż trzy godziny bowiem przestanie on działać. Osoby które go używają twierdzą że dodatkowo potęguje on doznania podczas stosunku. Ten typ antykoncepcji należy stosować według określonego schematu. Założyć go należy w pierwszym dniu cyklu. Następnie należy o po 21 dniach usunąć i zrobić siedem dni przerwy. Zwykle po 3 może 4 dniach pojawia się miesiączka. Po tym czasie kolejny pierścień zakłada się na następne trzy tygodnie. Metoda ta ma też swoje wady. Podobno najtrudniejszy jest pierwszy miesiąc po założeniu pierścienia, zdarza się bowiem że kobiety mają wtedy silne huśtawki nastroju oraz obfite krwawienia. Czasem do zahamowania tego krwawienia może nie wystarczyć zwykła wkładka higieniczna. Czasem może pojawiać się dziwne uczucie a nawet ból w podbrzuszu. Mogą też pojawiać się takie zjawiska jak bóle głowy, nudności, trądzik. Czasem może też dojść do wystąpienia stanów zapalnych pochwie, więc nie wskazany jest on dla kobiet które maja skłonność do tej przypadłości. Pierścień antykoncepcyjny należy traktować jako alternatywę pigułki, szczególnie dla zapominalskich pań, którym ciężko brać systematycznie pigułkę.

Zaszufladkowano do kategorii Zdrowie

Jeżówka purpurowa

Roślina ta pochodzi z Ameryki Północnej, rośnie tam w lasach i na piaszczystych brzegach wód. Z łodygi wyrastają liście, które kończą się purpurowym kwiatem. Jest on jak gdyby kolczasty, więc od niego pochodzi nazwa tej rośliny. Roślina ta to raczej nowość na naszym rynku, choć Indianie ze wspomnianego wcześniej kontynentu znali ją i używali już wieki temu. Była ona przydatna przy źle gojących się ranach oraz przy wielu chorobach. Na stary kontynent trafiła na przełomie 19 i 20 wieku, z tym, że z początku była ona traktowana, jako roślina ozdobna. Jednak z czasem trafiła do zestawów homeopatycznych. Dziś jest już ona dużo bardziej popularna a jej plantacje występują nie tylko w Europie, ale i nawet w naszym kraju. Jeżówka purpurowa ma działanie immunostymulujące, czyli wzmacniające odporność. Jeżówka pobudza też wydzielanie soku żołądkowego i trzustkowego, poprawia metabolizm i procesy regeneracyjne. Dlatego też zaleca się ją w schorzeniach przewodu pokarmowego, infekcjach dróg moczowych, stanach zapalnych dróg żółciowych oraz przy zapaleniu stawów. Roślinę tą wykorzystuje się w formie nalewki, maceratu, soku, maści, naparu. Ziele to ścina się podczas kwitnienia i jesienią drugi raz. Potem się je kroi i suszy w temperaturze do 50 stopni. Jeśli chodzi o gotowe preparaty to jest ich całe mnóstwo: tabletki, kapsułki, krople, syropy itd. Jeżówkę przyjmujemy w trakcie choroby lub profilaktycznie.

Zaszufladkowano do kategorii Porady

Poród w domu

Niemożliwe a jednak, może obecnym kobietom wydaje się to nie osiągalne, jednak jest to możliwe. Przecież przez setki lat dzieci na świat przychodziły w domu, jednak dziś już jak tylko kobieta dowie się że jest w ciąży to z góry zakłada że poród odbędzie się w szpitalu. Głównym powodem takiego postępowania jest fakt że będąc w szpitalu mają dostęp do pełnej opieki lekarskiej, która jest na wyciągnięcie ręki. Jednak osoby które rodzą w domach twierdzą że jeśli opieka jest fachowa to takie przyjście malucha na świat nie różni się niczym od tego w szpitalu. Największym plusem rodzenia w domu jest fakt że kobieta wie że dziecko przyjdzie na świat we własnych czterech kątach, wtedy jest jej łatwiej. Sama też decyduje gdzie chce leżeć przed porodem, może chodzić leżeć oglądać TV , jednym słowem robi co chce. Do tego wynajęta położna jest cały czas w domu i pozostaje w zasięgu, co raczej w szpitalu nie jest możliwe. Ma ona ze sobą sprzęty medyczne, nawet KTG i kroplówkę. Poród cały czas jest monitorowany i w razie wystąpienia jakiś komplikacji może natychmiast zostać przeniesiony do szpitala. Jeśli chodzi o założenia takiego porodu to ma on się odbywać jak najbardziej w sposób naturalny. Dlatego bardzo rzadko stosuje się środki rozkurczające i znieczulające. Unika się także używania kleszczy i innych akcesoriów, nie stosuje się także nacinania krocza czy przewodu moczowego. Przed porodem trzeba przygotować przyjazne otoczenie w którym dziecko przyjdzie na świat. Mama po porodzie może uczestniczyć w życiu rodzinnym i bardzo szybko wraca po porodzie do pełnej formy. Gdy zdecydujemy się na taki poród to należy najpierw umówić się z wybraną położną. Według prawa mają one wystarczające kompetencje i umiejętności by opiekować się kobietą podczas ciąży i w okresie porodowym. Dlatego przed porodem warto się poznać bliżej by sam poród przebiegał w jak najlepszej atmosferze. To podczas ciąży położna ocenia jej przebieg i decyduje czy kwalifikuje się ona do porodu domowego czy jednak szpitalnego. Ważne jest by przez całe 9 miesięcy przestrzegać terminów badań. Na poród taki nie powinny decydować się kobiety które mają za sobą ciężkie porody i trudne ciąże. Przeciwwskazaniem jest także cukrzyca i nadciśnienie oraz nieprawidłowe ułożenie dziecka. Gdy w okresie 37 tygodnia wystąpi krwawienie z dróg rodnych, lub po pęknięciu pęcherza płodowego nie pojawiają się skurcze należy zrezygnować z porodu domowego i udać się do szpitala. Czasem położna może zdecydować o przewiezieniu młodej mamy do szpitala tuż po porodzie.

Zaszufladkowano do kategorii Porady

Hiv

Medycyna idzie cały czas na przód i leczenie tej choroby jest coraz bardziej skuteczne. Nowoczesne metody potrafią powstrzymać rozwój wirusa HIV i tym samy mnie dopuścić do powstania AIDS. A to już jest zespół nabytego upośledzenia odporności. Na dzień dzisiejszy zakażenie wirusem HIV nie traktuje się jako choroby śmiertelnej bowiem zalicza się ją do chorób przewlekłych. Jest to minus ponieważ gdy ludzie bardziej się bali to nie ryzykowali tyle i było mniej przypadków zakażeń. Dziś fala strachu minęła niektóre osoby są skłonne ryzykować chociażby w strefie seksu. A przecież nie wynaleziono do tej pory leku który pozbyłby się wirusa z naszego organizmu. Według badań i pod wpływem licznych obserwacji naukowcy doszli do wniosku ze zwykła opryszczka może być pierwszym objawem wirusa HIV. W okresie kilku tygodni od zakażenia u ponad polowy zainfekowanych dochodziło do różnych objawów takich jak gorączka, ból stawów, opryszczka i osłabienie organizmu. Często też dochodziło do powstawania aft w ustach pacjenta. Dlatego często zakażenie to było uznawane i mylone z innymi chorobami. Dlatego choroba ta jest rzadko wykrywana na samym początku. Objawy te trwają jakiś czas a następnie ustępują i przez kolejne lata możemy nie odczuwać żadnej dolegliwości. Jednak wirus nie śpi i powoli niszczy nasz układ odpornościowy. W rezultacie może to doprowadzić do stanu bezbronności i sam układ odpornościowy może nie mieć siły zwalczyć nawet prostego przeziębienia czy kataru. Jeśli chodzi o przenoszenie się wirusa to poza organizmem człowieka ginie on bardzo szybko. Dzięki temu nie przenosi się on drogą kropelkową, czyli np. picie z jednej szklanki z osobą chora nie koniecznie spowoduje zakażenie, choć w niektórych sytuacjach jest to możliwe. Do niegroźnych sytuacji należą także: przytulanie i całowanie z chorą osobą, korzystanie ze wspólnej łazienki. Wirus ten w ponad 90% przenosi się droga płciową, trzeba tu wspomnieć że bardzo niebezpieczny jest tez seks oralny. Niebezpieczna jest także transfuzja zakażoną krwią, lub używanie igieł tych co chora osoba. Wbrew krążącym plotkom ukucie komara który wcześnie ukuł nosiciela HIC nie jest niebezpieczne. Jest też powszechna opinia w połowie prawdziwa że dopochwowe środki antykoncepcyjne chronią przed wirusem. Niektóre substancje dodawane do środków antykoncepcyjnych mogą go zwalczać. Jeśli mamy za sobą ryzykowny seks musimy wykonać badania na obecność wirusa HIV. Badanie to należy wykonać min po miesiącu od feralnego stosunku po to by we krwi można było wykryć wirusa. Jeśli badanie zostanie przeprowadzone wcześniej może mimo zakażenia pokazać że jesteśmy zdrowi.

Zaszufladkowano do kategorii Porady

Urlop po zawale

Jeśli jesteś po zawale to nie oznacza wcale, że musisz rezygnować z aktywnego wypoczynku. Sposób życia po zawale zależy między innymi od zniszczeń i siły, z jaką ona nas zaatakowała. Nie bez znaczenia jest też ogólna kondycja naszego organizmu i wiek. Zawał na pewno nie oznacza dla osoby, która go przeszła siedzenie w domu. Urlop jest jak najbardziej wskazany tylko trzeba wybrać odpowiednie miejsce. Osoby po zawale powinny unikać gwałtownych zmian klimatycznych. Najlepszy będzie klimat łagodny, czyi nie wybierajmy się ani do trików ani tez na biegun. Dobra będzie wizyta nad morzem, wizyta w górach, ale nie tych najwyższych. Jest tam mniej tlenu a on choremu sercu jest bardzo potrzebny. Wystawianie się na promienie słoneczne, czyli opalanie, powoduje poszerzanie się naczyń krwionośnych a to przyśpiesza pracę serca i zużycie tlenu. Dlatego najlepiej opalać się spacerując brzegiem morza. Głowa koniecznie powinna być osłonięta. Pijmy duże ilości płynów by nie odwodnić naszego ciała. Podczas wysiłku pocimy się, a to powoduje utratę sodu i potasu, może to prowadzić do zaburzeń rytmu serca. Jeśli lekarz przepisał nam systematyczne zażywanie leków to należy je brać. Nie wolno na urlop wybierać się bez nich. W nowym miejscu nasze serce będzie potrzebowało wsparcia farmakologicznego. Jeśli wybieramy się dalej, np. za granice to warto zabrać ze sobą dwa komplety leków. Warto mieć te z przy sobie kartkę z wypisanymi lekami i sposobem ich dawkowania, dzięki temu miejscowy lekarz będzie nam mógł wystawić receptę. Podróż samolotem na dużej wysokości nie jest wskazana w pierwszych miesiącach po zawale. Po dłuższym czasie, gdy nasze serce wróci już do normy możemy latać. Gdy wybieraj się własnym autem w dłuższe trasy to pamiętajmy o odpoczynku. Dla osób po zawale wskazana jest aktywność, choć nie każdy jej typ. Dory będzie szybki spacer w pagórkowatym terenie, jazda na rowerze. Pamiętajmy by nie wchodzić do zimnej wody zbyt raptownie, ponieważ wywołuje to silny Skórcz naczyń. Unikajmy biegu, koszykówki czy piłki nożnej, czyli sportów wymagających dużego wysiłku. Pamiętaj, że stres nie jest potrzebny naszemu sercu. Dlatego nie rezygnuj z przyjemności. Obowiązuje też całkowity zakaz palenia, osoba po zawale sięgając po papierosy dwukrotnie zwiększa ryzyko wystąpienia kolejnego. Nie należy też ograniczać seksu, a jest on zresztą jak najbardziej wskazany. Tylko, że osoba po zawale nie powinna być przesadnie aktywna.

Zaszufladkowano do kategorii Zdrowie